Reisverhalen: What happened abroad #1 Malgrat, Spanje

Iedereen heeft ze wel; een handjevol reisverhalen over grappige, bijzondere of aparte situaties die je hebt meegemaakt toen je in het buitenland op reis of op vakantie was. Als je eenmaal met iemand in gesprek raakt over reizen zijn dit meestal de anekdotes die je al verschillende keren met veel plezier hebt verteld. Omdat ik er nooit over uitgepraat raak, vind ik het leuk om deze herinneringen ook op mijn blog te delen. Vandaag #1 van deze serie: een verhaal van onze vakantie in (ik geloof) 2000 naar Malgrat de Mar, Spanje.

Vakanties met mijn ouders en mijn broertje bestonden meestal uit een combinatie tussen relaxen en de omgeving verkennen.

En dat is vandaag de dag niet veel veranderd. Er waren dagen dat we lekker in het zwembad zwommen en wat over de boulevard wandelden, maar ook dagen dat we juist de omgeving in trokken. We gingen dan een eind wandelen in de bergen, een kasteel bezoeken of richting een aantal watervallen. Nog steeds vind ik dit persoonlijk de fijnste manier van vakantie ‘vieren’: een goede balans tussen het land ontdekken en bijkomen.

Deze dag besloten we om een eind te gaan wandelen in de omgeving van Malgrat de Mar. Er was een mooi punt in de bergen waar je een geweldig uitzicht had. Door typische spaanse straatjes wandelden we omhoog, en inderdaad; het uitzicht was echt de moeite waard. Echter sloeg het weer echt ontzettend snel om en was het uitzicht niet echt meer iets wat je graag ziet als je hoog staat. De lucht werd donkerder en donkerder. Als de lucht zwart kleurt is het al eng, maar als hij eenmaal groen kleurt snap je het seintje wel; maak dat je wegkomt!

Zo snel als we konden maakten we dat we terug in het dorp kwamen.

Zo gezellig als de lokale bewoners net nog gezwaaid had naar ons, haalden ze nu als de wiedeweerga hun was van de lijnen af. Terwijl we naar beneden snelden riepen ze ons in het spaans het een en ander toe. We konden het natuurlijk niet verstaan, maar de boodschap was wel duidelijk: schiet op, dadelijk breekt de hel los!

We waren inmiddels gelukkig al in het dorpje en liepen richting ons hotel toen inderdaad de hel echt losbarstte. Het begon met een paar flinke druppels, maar voor we het wisten begon het als een gek te regenen, bliksemen en noem maar op. Ik kan me nog echt heel goed herinneren dat we in een schuine portiek/onder het afdakje van een soort videotheek stonden te schuilen met zijn viertjes. Het regende zo hard dat je het water gewoon over de schuine wegen langs zag stromen.

Uit het niets stopte er voor de portiek een kleine, witte Fiat Panda.

De passagiersdeur werd opengesmeten en een spaanse vrouw gebaarde dat we de auto in moesten stappen. Wat een toestand zeg, mijn broertje en ik stapten als eerste in waardoor mijn moeder op een kinderzitje moest plaatsnemen, haha! Mijn vader stapte op de passagiersstoel. De vrouw sprak geen woord engels, maar het woord ‘Hotel’ is vrij universeel. Omdat het uitleggen in een andere taal natuurlijk niet zo soepel gaat, wees mijn vader aan op de kaart in welk hotel we verbleven.

Ze scheurde richting ons hotel en zette ons er recht voor de deur af. Ik vond dat zo ontzettend bijzonder, iemand die zomaar een gezin meeneemt dat ze én niet kent, én haar taal niet spreken. Toen we haar wilden bedanken met een bepaald bedrag aan -destijds nog- peseta’s was ze heel duidelijk: dat ging ze écht niet aannemen!

Tegenwoordig zal het niet meer zo standaard zijn dat mensen op deze manier anderen helpen en zul je wellicht zelf ook niet zo snel zomaar instappen. Toch staat deze herinnering me nog zo ontzettend goed bij. Ik vond het echt heel bijzonder en het inspireert me zelf ook altijd om een ander te helpen waar nodig. Je kunt er een ander zomaar eens heel erg blij mee maken!

Vind je het leuk om zulke reisverhalen te lezen? Of heb jij zelf ook van zulk soort reisverhalen?

CATEGORY: Travel

Claudia

Comments (5)

Wat bijzonder inderdaad dat die vrouw jullie zo naar het hotel heeft gebracht, zonder jullie te kennen of jullie taal te verstaan.

Echt heel bijzonder inderdaad! Het heeft toch behoorlijk wat indruk op me gemaakt als kind.

Wauw wat ontzettend lief van die mevrouw!! :)

Dat was het zeker! :)

Een combinatie tussen relaxen en de omgeving verkennen, dat heb ik ook meestal als ik op vakantie ben. Vakantie is nog bijzonder lijkt mij om nog iemand te ontmoeten die jullie niet kennen en toch helpen om jullie naar het hotel te brengen. Leuk verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© Copyright 2017 - Asjemeclau.nl. All rights reserved.