Waarom wilde ik dit ook alweer…?

Dat was precies wat ik dacht de dag nadat ik met Else mijn eerste srprs-trip boekte. Zij wilde graag nog weg, al was het maar een midweekje center parcs. Of een weekendje antwerpen. Tot ik me iets herinnerde wat ik bij Cynthia van MissLipgloss voorbij zag komen én wat ik ook al op Facebook had gespot: Srprs.me.

image

Toen we eenmaal besloten hadden dat een weekendje Antwerpen, waar we overigens allebei al vaker geweest waren, net zo duur zou worden als deze 4-daagse citytrip was de knoop eigenlijk vrij snel doorgehakt; dit gingen we doen. Zonder al te veel aarzelen boekten we en bij het zien van onze persoonlijke pagina stuiterde mijn maag rond van opwinding. Nog 71 dagen until Else and Claudia embrace the unknown.

Vol enthousiasme gooiden we een screenshot op Facebook en refreshte we de pagina om te zien of onze vrienden net zo excited waren als wij. Man man man. Dat was nog maar het begin! In de dagen erna was ik meteen nerveus; wat heb ik gedaan?! Ik weet helemaal niet waar ik terecht kom! Er is niet eens wat geregeld vanaf het vliegveld! Hoe komen we bij het hotel? Is de accomodatie wel fatsoenlijk? Zouden ze daar wel Engels spreken? Wat moet ik allemaal meenemen? Wat als ik achteraf ontdek dat ik iets niet heb gezien?!

Achteraf kan ik er smakelijk om lachen, wat heb ik me toch druk gemaakt om niets. Al mijn nagels afgekloven, maar waarvoor? Tot nu toe heb ik het merendeel van mijn vakanties of stedentrips kapotgepland. Op die manier was ik er tenminste zéker van dat ik niks zou missen! Als ik er zo op terug kijk heb ik juist veel gemist. Het genieten van de omgeving, van het onverwachte. De situaties en de mensen die op je pad komen. (Goh, klink ik nu als een of andere zweverige goeroe? :’)) Toch meen ik het echt. Via het vriendje van mijn beste vriendin kwamen we in contact met een kameraad van hem die in Vilnius geboren en getogen was. Hij bood aan om ons mee op sleeptouw te nemen als we dat zouden willen. Nou, prima!

Om eerlijk te zijn zou ik er een paar jaar geleden niet meteen erg enthousiast over zijn geweest, met een vreemde knul op stap in een stad die je niet kent. ’s Avonds. Ik denk dat het mede door de hele instelling van onze reis kwam: “Fuck it!” We waren toch al bezig volgens dit principe, waarom nee zeggen? Het was een grappige avond, we ontmoetten elkaar bij de Town Hall en we werden meegenomen naar een soort binnenplaats tussen een stel hoge gebouwen in. Hier stonden een hoop tafeltjes, loungebanken en wat elektronische muziek klonk hard uit de speakers. Het leek haast een soort underground achtig gebeuren, we zouden er zelf nooit zijn gaan kijken. Op het eerste gezicht denk je bij het passeren van de enorme poort en de niet bijzonder vriendelijk glimlachende portieren niet meteen “Wow, hier is een zieke fissa! Laten we gaan kijken!”

Nu was het opzich ook geen zieke fissa hoor, maar gewoon een chille plek. Na een (of twee?) drankjes (die trouwens belachelijk goedkoop waren) gingen we weer op pad, richting het stamkroegje van onze host en zijn bandleden. Een grappige tent die ons erg deed denken aan onze eigen oude stamkroeg hier in Tilburg. Niks mis mee dus. Na een typisch Litouws biertje (dat ons voor 2 halve liters nog geen 2,50 heeft gekost) of 2 en wat geouwebet met de drummer (of was het de zanger? Ik kan het me niet meer herinneren) konden we het niet laten om nog een potje tafelvoetbal te doen (Futbola) met zijn vieren.

We werden van hot naar her gesleept want wederom gingen we naar een kroegje waar een van de vrienden van onze host werkte. Bij aankomst was de toko gigantisch druk dus zijn we uiteindelijk weer op een loungebank geploft bij de underground-binnenplaats. Dat was maar goed ook want holy mozes, wat lopen al die mensen daar hard! We konden ze maar amper bijhouden, het was een stevige workout!

Vytis gaf ons nog wat tips, waaronder een uitkijkpunt over de hele stad. Ook dat was een fikse wandeling trouwens, maar het was het zeker waard. Wat mooi! Ondanks dat we waarschijnlijk best het een en ander gemist hebben, hebben we het wel allemaal mooi laten gebeuren. We hebben op segways door de stad gescheurd (supertoeristenalarm!) We hebben geslenterd, eten besteld waarvan we de namen niet eens uit konden spreken en gebabbeld met willekeurige mensen. We hebben zwartgereden in de bus, zijn zomaar ergens ingestapt en uitgestapt in de hoop dat we op de goede plek terechtkwamen, we hebben met het hotel-konijn geknuffeld, we hebben matties gemaakt met de kassa medewerkster van de supermarkt tegenover het hotel (of waren wij wel haar mattie, maar zij niet de onze? Toch Else? ?) maar bovenal hebben we gewoon genoten en het maar laten gebeuren.

Ik gok dat als ik dit bericht (wat volgens mij alweer gruwelijk lang is) vorig jaar zou hebben gelezen zou ik hoogstwaarschijnlijk gedacht hebben dat de schrijver ervan het gesopt zou hebben in clichés, gecoat in standaard uitspraken en gefrituurd zou hebben in zweverigheid. Maar toch, tóch, zijn die clichés wel eens waar.

Dus: Let it go, LET IT GOOOHOOOOO!

CATEGORY: Personal, Travel

Claudia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© Copyright 2017 - Asjemeclau.nl. All rights reserved.